Er was eens een beer van Lars Zuidweg is een prachtig en ontroerend verhaal over vriendschap, verlies en de kracht van troost. Beer en zijn vrienden Haas en Wezel zijn dikke maatjes. Elke herfst weten Haas en Wezel dat Beer hen een tijd moet verlaten voor zijn winterslaap. Dat is altijd even wennen, maar dit jaar is het anders. Beer vertelt dat zijn hoofd leeg voelt, “als een kamer zonder meubels”, en tegelijk zwaar. Niet veel later gaat hij liggen… en wordt niet meer wakker.

Vanaf dat moment lijkt de wereld stil te staan. Het blijft donker in het bos, ook als de dag zou moeten beginnen. Voor Haas en Wezel voelt het alsof alles is gestopt, net zoals hun hart. Samen met andere dieren proberen ze het licht terug te brengen. Iedereen gaat anders om met het verlies. Haas wil oplossingen bedenken en vooruit, Wezel is bang en zoekt vooral nabijheid en troost. Andere dieren sluiten zich aan, ieder met hun eigen manier van reageren.

Het mooie aan dit boek is dat het verdriet niet wordt weggepoetst. Het mag er zijn. De schrijver laat zien dat rouwen voor iedereen anders voelt en dat er geen goede of foute manier bestaat. Door het verhaal in dieren te vertellen, wordt het onderwerp zacht en toegankelijk voor kinderen, zonder dat het zijn diepgang verliest.

De taal is poëtisch, maar helder. Zinnen zijn eenvoudig te volgen en toch vol gevoel. De illustraties van Merel Eyckerman, in zwart-wit met subtiele kleuraccenten, versterken de sfeer van stilte, gemis en hoop. Ze sluiten aan bij het verhaal en nodigen uit om samen te kijken en te praten.

Er was eens een beer is een boek dat helpt woorden te geven aan verdriet. Het biedt troost, zonder te beloven dat alles meteen weer goed komt. Juist daardoor is het zo waardevol. Een warm en betekenisvol verhaal voor kinderen vanaf ongeveer 8 jaar en minstens zo mooi voor volwassenen om samen met hen te lezen.