Eerlijk gezegd ben ik niet zo’n fan van horrorfilms en -verhalen. Toen ik jonger was wel, toen las ik graag de boeken uit de Kippenvel-serie en ook de verschillende delen van de Griezelbus waren favoriet. Maar tegenwoordig mijd ik liever de griezelverhalen.

Met een kleine huivering begon ik dus aan het boek Bloedburen. De kaft geeft al gelijk wat prijs over de inhoud van het boek. Mensen die ‘s nachts graven in een tuin, een glazen pot met daarin een hart, bloedspetters: dat zijn wel ingrediënten voor een griezelverhaal.

De proloog is al gelijk pakkend. Mats en Lumen willen erachter komen wat er nou echt gebeurt in het bijzondere ‘Vergeten Dingen’: een winkeltje bij hen in de buurt. Ze breken in, maar worden gesnapt door de eigenaar. Hij vertelt hun een verhaal waar je haren van overeind gaan staan.

Zora verdenkt haar nieuwe buren ervan dat ze vampiers zijn. Jammer voor haar, maar gelooft niemand haar. Behalve haar beste vriend Bink. Zora doet er alles aan om haar moeder en stiefvader te overtuigen, maar het lukt niet. Als ze dan zelf op onderzoek gaat om haar gelijk te bewijzen, loopt het toch anders dan ze had gedacht.

Het boek is spannend en soms ook echt eng. Het is in mijn ogen geschikt voor kinderen vanaf 10 jaar. Het verhaal is goed geschreven, het leest vlot weg. Er zijn een aantal plotwendingen, het loopt dan toch weer anders dan je vooraf dacht. De schrijver weet je op het verkeerde been te zetten en dat vind ik altijd een groot pluspunt van een boek.

Ik zou dit boek zeker aanraden aan kinderen die houden van spannende en enge verhalen!